W związku z tym wynagrodzenie netto będzie wynosiło 9 369,27 zł; Kwotę netto należy ponownie przeliczyć na kurs euro 9 369,27 zł : 4,4200 zł = 2 119,74 euro. Pracownikowi należy wypłacić wynagrodzenie w kwocie 2 119,74 euro. Wynagrodzenie wypłacane w obcej walucie tylko za zgodą pracownika Pan Marek jest przedsiębiorcą. Prowadzi ewidencję w formie pkpir, a pozostałe koszty rozlicza metodą memoriałową. W październiku odbył 4-dniową podróż służbową do Berlina. Koszty noclegu w wysokości 300 euro zostały udokumentowane rachunkiem wystawionym 7 października 2005 r. Pan Marek uregulował go, używając karty płatniczej. Poza powyższymi regułami wypłacania wynagrodzenia Kodeks pracy nie zawiera przepisu nakazującego wypłacać wynagrodzenie w walucie polskiej. Niemniej jednak, do kwietnia zeszłego roku było to nie możliwe. Wtedy to miała miejsce nowelizacja Kodeksu cywilnego, który możemy odpowiednio stosować w Kodeksie pracy. Split payment dla faktury krajowej wystawionej w walucie obcej jest możliwy. Musimy jednak pamiętać, aby faktura krajowa była wystawiona poprawnie i zawierała przeliczenia podatku VAT. Ponadto dokonując płatności musimy dokonać dwóch oddzielnych przelewów – zarówno dla kwoty netto w walucie, jak i dla podatku VAT w PLN na Za naruszenie wprowadzonych przepisów (obowiązkowe oznaczenie faktury i zapłata w MPP) grożą sankcje w podatku VAT (dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku wykazanej na tej fakturze), w podatkach dochodowych (utrata prawa do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu), jak też kary określone w Kodeksie Różnica między kwotą pobraną przez bank z konta złotówkowego a wartością faktury w euro, przeliczoną po średnim kursie NBP, stanowi różnice kursowe. Opisana transakcja oznacza w praktyce, że doszło do przewalutowania, czyli do zakupu waluty niezbędnej do zapłaty za fakturę. Zgodnie z art. 15a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o . Swoboda w świadczeniu usług oraz swoboda w przepływie kapitału między państwami członkowskimi Unii Europejskiej związana jest często z wieloma problemami, z którymi spotykają się polscy przedsiębiorcy. Jedynym z nich jest kwestia dochodzenia należnych im roszczeń. Zakładając, że usługi świadczone były na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umowa podlegała prawu polskiemu natomiast samo wynagrodzenie strony określiły w innej walucie niż polski złoty np. euro, powstaje pytanie jak sformułować roszczenie w pozwie? Należy bowiem pamiętać, że czym innym jest tzw. wartość przedmiotu sporu, na podstawie którego określa się wysokość opłaty sądowej czy właściwość sądu, a czym innym żądanie zawarte w pozwie dot. zasądzenia przez sąd określonej przez nas kwoty pieniężnej. Powstaje zatem pytanie w jakiej walucie wskazać w pozwie dochodzone roszczenie. Co z wartością przedmiotu sporu? Czy będzie to suma odpowiadająca kwocie wskazanej na fakturze (np. zobowiązanie w euro), czy kwota z faktury przeliczona na złotówki? Wynagrodzenie w walucie innej niż polski złoty (PLN) Na początku należy zaznaczyć, że prawnie dopuszczalne jest uzgodnienie przez strony, że zapłata za wykonane usługi nastąpi w walucie innej niż polski złoty (PLN). Uprawnienie to wynika z tzw. zasady swobody umów oraz zasady swobody wyboru waluty przez strony. Zgodnie bowiem z art. 358 § 1 ustawy kodeks cywilny z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) jeżeli przedmiotem zobowiązania podlegającego wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, dłużnik może spełnić świadczenie w walucie polskiej, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe będące źródłem zobowiązania lub czynność prawna zastrzega spełnienie świadczenia wyłącznie w walucie obcej. Treść art. 358 § 1 kodeksu cywilnego statuuje 2 uprawnienia – po pierwsze dopuszcza rozliczenia między stronami w walucie innej niż polski złoty (PLN), a po drugie uprawnia dłużnika do zapłaty (tj. spełnienia świadczenia) w polskich złotych, gdy świadczenie zostało w umowie określone w walucie obcej (oczywiście pod warunkiem braku odpowiedniego zastrzeżenia). Oznacza to, iż w przypadku zawarcia umowy wybór waluty może być dokonany przez strony albo na etapie jej zawarcia albo, przy braku odpowiedniego zastrzeżenia umownego, na etapie spełnienia przez dłużnika świadczenia określonego w zawartej umowie – w tym przypadku będzie to jednak „jedynie” wybór między walutą obcą wskazaną w umowie (np. euro) a polskim złotym. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że do dnia 24 stycznia 2009 r. w polskim porządku prawnym obowiązywała tzw. zasada walutowości, zgodnie z którą – z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych – zobowiązania pieniężne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej mogły być wyrażone tylko w pieniądzu polskim. Żądanie pozwu w walucie obcej Przedstawiona regulacja wydaje się na pierwszy rzut prosta i zrozumiała. Jednakże złe wskazanie waluty, złe sformułowanie żądania i niepoprawne określenie wartości przedmiotu sporu może skutkować oddaleniem powództwa tj. przegraniem sprawy i koniecznością pokrycia kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wspomniany art. 358 § 1 kodeksu cywilnego stanowi, iż „wybór” waluty przy spełnianiu świadczenia (tj. złotówek lub innej waluty) przysługuje wyłącznie dłużnikowi – wierzyciel nie posiada takiego prawa. Powstaje pytanie co się stanie, gdy wierzyciel wystąpi z żądaniem zapłaty kwoty oznaczonej w euro (pozew z euro) będącej przedmiotem jego zobowiązania, ale przeliczonej na polskie złotówki? Odpowiedź na powyższe pytanie daje 358 § 1 ustawy kodeks cywilny (sygn. akt II CSK 783/14), w którym wskazano, iż wierzyciel nie może domagać się spełnienia świadczenia w walucie polskiej, jeżeli świadczenie pieniężne wyrażono w walucie obcej. Jednocześnie sąd sam nie może dokonać „przeliczenia” żądanej kwoty ze złotówek na wskazaną w umowie walutę obcą – stanowiłoby to bowiem naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności przepisu zakazującego sądowi tzw. wyrokowania ponad wskazane żądanie. Oznacza to, iż w przypadku, w którym wierzyciel wystąpi z żądaniem zapłaty kwoty oznaczonej np. w euro (będącej przedmiotem jego zobowiązania), ale przeliczonej na polskie złotówki, sąd oddali powództwo i obciąży wierzyciela kosztami sądowymi. Sąd oddali przy tym powództwo niezależnie czy przeliczenie z euro na złotówki dokonano w sposób prawidłowy czy też nie. Jak określić wartość przedmiotu sporu i sformułować żądanie pozwu? Aby móc dochodzić kwoty oznaczonej w walucie obcej, która jest przedmiotem zobowiązania, należy w przedmiocie: a) wartości przedmiotu sporu ( – wskazać kwotę w złotówkach, stanowiącej odpowiednik dochodzonej kwoty widniejącej na fakturze. Przeliczenia dokonuje się stosując tabelę średnich kursów walut Narodowego Banku Polskiego z dnia wniesienia pozwu. Wartość przedmiotu sporu musi być zawsze wyrażona w polskich złotych. b) żądania pozwu – wnieść o zasądzenie od dłużnika kwoty w walucie widniejącej na fakturze. Postępowanie egzekucyjne Zakładając, że sąd uwzględnił powództwo i zasądził dochodzone roszczenie pozostaje kwestia wyegzekwowania zasądzonej kwoty przez komornika. Czy składając wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego należy przeliczyć zasądzoną w walucie obcej kwotę na złotówki czy też nie? Zgodnie z §2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie określenia brzmienia klauzuli wykonalności ( z 2014 r. poz. 1092 z późn. zm.) sąd lub referendarz sądowy, nadając klauzulę wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, który opiewa na świadczenie pieniężne w walucie obcej, zobowiązuje komornika do przeliczenia tego świadczenia na walutę polską. Ponadto klauzula wykonalności zawiera następującą treść: „Sąd/Referendarz sądowy zobowiązuje komornika do przeliczenia świadczenia pieniężnego wyrażonego w walucie obcej na walutę polską według średniego kursu waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień sporządzenia planu podziału, a jeżeli planu nie sporządza się – na dzień wypłaty kwoty wierzycielowi.”. Innymi słowy – w postępowaniu egzekucyjnym przeliczania dochodzonej w walucie obcej kwoty na złotówki dokonuje komornik. Z powodu internacjonalizacji obrotu gospodarczego zdarza się, że strony danej umowy postanawiają, że zapłata za wykonanie jakiejś usługi zostanie wyrażona w innej walucie niż polski złoty. W związku z tym, pojawiają się następujące problemy: czy strony mogą przewidzieć obowiązek zapłaty wyrażony w innej walucie niż złoty polski, czy polski sąd może nakazać zapłatę w tej obcej walucie, jakie są charakterystyczne cechy zobowiązań wyrażonych w walucie powyżej przedstawione aspekty, porusza art. 358 kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo i doktryna. Przed zmianą przepisów kodeksu cywilnego, która weszła w życie w dniu 24 stycznia 2009 r., co do zasady wszystkie zobowiązania pieniężne na obszarze Polski mogły być wyrażone jedynie w pieniądzu polskim (z zastrzeżeniem istotnych wyjątków wynikających z Prawa dewizowego oraz z zastrzeżeniem możliwości dokonania spłaty w walucie obcej). Obecnie, jeśli chodzi o zobowiązania powstałe po 24 stycznia 2009 r. i istniejące w tej dacie zobowiązania trwałe, istnieje możliwość wyrażania zobowiązań bezpośrednio w walucie obcej. Oznacza to również, że wierzyciel może złożyć pozew, w którym domagać się może uiszczenia zapłaty w obcej walucie, a sąd, w przypadku uznania tych roszczeń za zasadne, powinien zasądzić zapłatę właśnie w walucie obcej, bez przeliczania jej na złote polskie. W przypadku, jeśli powód będzie domagał się zapłaty w obcej walucie, to sąd, jeśli przeliczy kwotę żądania na walutę polską dopuści się naruszenia art. 321 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. W kolejnym etapie procedowania, w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 783 § 1 zd. 2 sąd powinien nadać klauzulę wykonalności orzeczeniu, w którym zasądza należność w walucie obcej, z zobowiązaniem komornika do przeliczenia tej kwoty na walutę polską według średniego kursu waluty obcej ogłoszonego przez NBP na dzień wypłaty wierzycielowi danej kwoty (albo sporządzenia planu podziału).Aktualnie, jeśli suma pieniężna zobowiązania jest wyrażona w walucie obcej, to dłużnik nie ma obowiązku spełniania świadczenia w tej walucie. Dłużnik mógłby zwolnić się również z zobowiązania, jeśli spłaciłby swój dług w walucie polskiej, zachowując ekwiwalentność zapłaty po przeliczeniu waluty obcej na złotówki. W takim przypadku wierzyciel nie mógłby sprzeciwić się przyjęciu tak wyliczonej sumie pieniędzy przekazanych w polskiej walucie. Wybór waluty, w której dłużnik spłaci zobowiązanie, należy zatem, co do zasady, do dłużnika. Odmiennie jednak, jeśli strony zastrzegłyby w umowie, że zobowiązanie może być wykonane tylko w walucie obcej, to po stronie dłużnika nie ma możliwości zwolnienia się z tego obowiązku poprzez zapłatę w walucie polskiej (tzw. klauzula efektywnej waluty).Art. 358 § 2 wskazuje na sposób obliczenia należności wynikający z wyrażenia zobowiązania w walucie obcej, w przypadku woli dokonania przeliczenia waluty obcej na walutę polską. Co do zasady, wartość waluty obcej określa się według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowego Banku Polskiego z dnia wymagalności roszczenia. Strony czynności prawnej mogą jednak ustalić inny termin lub inny sposób wyliczania należności, w szczególności mogą wskazać, iż kursem będącym podstawą wyliczenia należności będzie kurs z określonego dnia lub strony samodzielnie określą wartość stosunku waluty obcej do waluty polskiej, bez względu na późniejsze zmiany w relacji kursowej (np. 4 zł : 1 euro). W przypadku jeśli jednak dłużnik nie zapłaci zobowiązania w terminie, to kurs przeliczeniowy można ustalić na dzień dokonania zapłaty przez dłużnika. Wyboru w tym zakresie może dokonać wierzyciel, wskazując z reguły na korzystniejszy dla siebie przelicznik walutowy. Ponadto, zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi zobowiązań pieniężnych, jeśli po stronie dłużnika wystąpi zwłoka z wykonaniem zobowiązania, wierzyciel będzie mógł doliczyć do zobowiązania głównego odsetki w walucie obcej, w której wyrażono adwokat Marcin Moj oraz adwokat Marcin HołówkaFoto dzięki uprzejmości Stuart Miles / wpisu podatki W przypadku, gdy należność za fakturę została ustalona w umowie w walucie obcej i zapłata za tę fakturę również została dokonana w walucie obcej, to powstałe różnice, wynikające z różnych kursów waluty obcej, będą mogły stanowić podatkowe różnice kursowe. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, iż jednocześnie na fakturze wykazano kwotę należności w złotych. Spółka z wystawia faktury, na rzecz kontrahentów krajowych, w dwóch walutach: w euro i w złotych. Czy w przypadku, gdy zgodnie z umową, kontrahent dokona zapłaty w euro, spółka powinna rozpoznać na rozrachunkach podatkowe różnice kursowe? Kwestię ustalania różnic kursowych tzw. metodą podatkową reguluje art. 15a ustawy o PDOP. Z przepisu tego wynika, że jeżeli wartość przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP: jest niższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia - powstają dodatnie różnice kursowe stanowiące przychody podatkowe, jest wyższa od wartości tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia - powstają ujemne różnice kursowe stanowiące koszty podatkowe. Przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu (art. 12 ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie z przyjętą praktyką, aby powstały różnice kursowe, muszą wystąpić łącznie dwa elementy: określenie na fakturze należności/zobowiązania w walucie obcej, otrzymanie faktycznej zapłaty/uregulowanie zobowiązania w walucie obcej. Tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 30 maja 2019 r., nr w której czytamy: "(...) z różnicami kursowymi w znaczeniu podatkowym (tj. określanym w updop) mamy do czynienia tylko wtedy, gdy równocześnie spełnione są następujące przesłanki: należność (przychód) lub zobowiązanie (koszt uzyskania przychodów) są wyrażone w walucie obcej; uregulowanie (realizacja) zobowiązania lub otrzymanie należności następuje również w walucie obcej; między dniem powstania zobowiązania i należności a dniem spłaty tego zobowiązania lub otrzymania należności wystąpiła różnica w kursie waluty. (...) nie są uznawane za różnice kursowe dla celów podatkowych różnice wynikające z kursów walut, jeśli np. zobowiązanie czy należność wyrażone są w walucie obcej, a uregulowanie następuje w polskich złotych lub odwrotnie - zobowiązanie bądź należność wyrażone są w polskich złotych, a zapłata dokonywana jest w walucie obcej. Tym samym, nie wszystkie różnice kursowe - w wymiarze ekonomicznym - ustalane dla celów rachunkowych i traktowane odpowiednio jako koszt/przychód finansowy w rachunku wyników, uznawane są przez prawo podatkowe za różnice kursowe (...)." Należy mieć na uwadze, że to, w jakiej walucie określona jest należność, powinno wynikać z zawartej między stronami umowy. Jeśli zatem w sytuacji, o której mowa w pytaniu, kwota należna do zapłaty została ustalona w umowie w walucie obcej, to dokonanie przez kontrahenta zapłaty w walucie obcej może skutkować powstaniem podatkowych różnic kursowych, stanowiących odpowiednio przychody lub koszty podatkowe, mimo że faktura została wystawiona w dwóch walutach. Podobnie wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 lutego 2019 r., nr w której czytamy: "(...) jeżeli należność za dostawę została określona w walucie obcej i jednocześnie w tej walucie kontrahent dokonał płatności, to niezależnie od tego, że jednocześnie na fakturze wskazał tę kwotę w polskich złotych, po stronie Spółki mogą powstać ujemne/dodatnie różnice kursowe do rozliczenia w podatku dochodowym od osób prawnych. (...)" Biuletyn Informacyjny dla Służb Ekonomiczno - Finansowych Nr 35 z dnia 2019-12-10 GOFIN podpowiada Wpłata PLN na konto w euro za fv wystawioną w PLN, czy kontrahent powinien dopłacić różnicę kursową wywołaną przewalutowaniem? Dorota Z. / / 2017-11-24 09:44 Witam serdecznie, od pewnego czasu na fakturach wystawianych w naszej firmie są podane dwa numery konta: dla wpłat w PLN i dla wpłat w EUR. Klienci często mylą się i za faktury wystawiane w PLN wpłacają pieniądze (złotówki) na konto EUR. Bank wpłaty przelicza po obowiązującym w danym dniu kursie i na naszym koncie w EUR pojawia się wpłata w EUR. Po jakim kursie powinnam rozliczyć wpłatę ? Bankowym czy NBP ? Czy niedopłatę (w przypadku przeliczenia po kursie NBP), która powstaje (w zasadzie z winy klienta, który wpłacił kwotę w zł na niewłaściwy numer konta) w związku z przewalutowaniem, klient powinien nam dopłacić ? Czy musimy pogodzić się ze stratą ? Pozdrawiam, Dorota Z. -- Wyświetlaj: Re: Wpłata PLN na konto w euro za fv wystawioną w PLN, czy kontrahent... Księgowa436 / / 2017-12-08 09:35 Podłączam się pod pytanie. Re: Wpłata PLN na konto w euro za fv wystawioną w PLN, czy kontrahent... Księgowa007 / / 2017-12-08 09:34 Również podłączam się pod pytanie. PODOBNE ARTYKUŁY Z jaką kartą za granicę? Jak zrobić przelew w euro? Bezpłatne wypłaty z bankomatów za granicą... Nie będzie pomocy państwa dla... Biała lista podatników VAT od września...

zobowiązanie w pln zapłata w euro